Ervaringsverhalen

De pijn van het verlies

29-11-2021 13:25

Een levend verlies kan behoorlijke gevolgen hebben voor het welzijn van iemand en daarmee ook voor het functioneren.

Regelmatig ben ik in gesprek met mensen die een levend verlies ervaren met de daarbij behorende fysieke en/of emotionele pijn. Die pijn sluimert altijd op de achtergrond en komt op momenten naar de voorgrond. Dat doet iets met het welzijn van iemand en het kan het functioneren danig belemmeren. Hierdoor ontstaan er te vaak problemen in een organisatie of op een school. Fysieke en/of emotionele pijn worden vaak niet gezien omdat iemand met een levend verlies een enorm doorzettingsvermogen heeft. Deze prachtige eigenschap is kenmerkend voor veel mensen die te maken hebben (gekregen) met een levend verlies. Diezelfde eigenschap staat diezelfde mensen helaas ook nog te vaak in de weg.

 

Een organisatie of school is vaak onvoldoende bekend met het thema verlies, in het bijzonder levend verlies. Vaak is nog wel bekend dat iemand in de organisatie of school te maken heeft met een verlies, maar juist het doorzettingsvermogen van de persoon met dit verlies geeft de organisatie of school het idee dat het wel prima gaat. Wat zou er gebeuren als er meer intrinsieke belangstelling getoond zou worden in die persoon met dat verlies? Hoe zou het zijn om vanuit die intrinsieke belangstelling te vragen naar de pijn van het verlies? We zijn het niet gewend, ik weet het. En het zal een schok zijn voor de persoon met het verlies als er ineens die belangstelling is. Het durven benoemen en bespreken van het verlies is een belangrijke stap die, als je die eenmaal hebt gezet, zal leiden tot een warm gesprek en dito gesprekken erna. Het zal je brengen tot de kern van het verlies en de persoon met het verlies zal merken dat het openstellen van het hart, leidt tot meer begrip en erkenning en bovenal tot een mooi en waardevol gesprek. De schok die er in eerste instantie was, zal daardoor al snel omslaan naar opluchting. Want je mag er zijn met je verlies en het bijbehorende verdriet, de bijbehorende pijn. Even geen gesprek over prestaties en doelen, maar in gesprek over mens mogen zijn.

 

Vanuit die gesprekken kan, als dat nodig blijkt te zijn, samen gekeken worden naar de belasting in het werk of op school en kun je onderling precies afstemmen wat goed is voor de persoon met het verlies. Dat kan alleen dan wanneer je in gesprek bent gekomen en oprecht en empathisch geïnteresseerd bent in elkaar. Ik schrijf bewust elkaar omdat in een gesprek altijd twee personen aanwezig zijn. Het werkt alleen als je je beiden openstelt naar elkaar vanuit een oprechte belangstelling.

 

Hoe het werkt, wat je als organisatie of school kunt doen en hoe ook de persoon met het verlies hierin begeleidt of gecoacht kan worden, dat is waar je bij levend verlies voor aan het goede adres bent.   

reacties  0 reacties reageren

Het verhaal van Zorah Farahnaz Amini

04-11-2021 15:10

Ben jij Turks of Marokkaans? Zo beginnen mijn gesprekken 9 van de 10 keer. Wanneer ik dan vertel dat ik Afghaans ben, blijft het even stil. Grotendeels omdat ik of blijkbaar niet Afghaans lijk, of omdat wij simpele mensen niet beseffen dat er meer landen zijn op deze wereld. Maar men is vooral even stil, omdat ze niet weten hoe ze moeten reageren. En ik begrijp dat. Afghanistan staat helaas niet bekend om zijn mooie bergen, wateren, verschillende etniciteiten, de cultuur gepaard met het heerlijke eten en gastvrijheid, maar om de oneindige proxyoorlog, drugs, Taliban en corruptie.

 

Ik ben gevraagd of ik een stukje wilde schrijven en dat wil ik graag, maar dat lukt mij niet zonder tranen. Want waarom wordt een Afghaan die gedwongen wordt om te vluchten voor eigen veiligheid, gezien als een gelukszoeker, maar wordt een Europese burger die vrijwillig naar Spanje verhuist, gezien als iemand die zijn dromen achterna jaagt? Omdat de Afghaan een iPhone met zich meehad? Heeft hij of zij dan minder rechten om ook gelukkig te zijn, waar dan ook op deze wereld? Er was een dag dat zij het niet slecht hadden, en ook dagelijks naar werk gingen en in de avonden met familie gezelligheid opzochten.

 

Ik realiseer mij al gauw dat velen graag willen praten over Afghanistan, en altijd een mening of zelfs een vooroordeel klaar hebben staan, maar het verhaal erachter niet kennen. Velen weten niet hoe het is begonnen. We gaan dan namelijk terug naar de jaren ‘80. Een oorlog die gestart is door Westerse landen met als motief voor de buitenwereld om rust en vrede in Afghanistan te brengen, én democratie. Maar in werkelijkheid ging het om de geografische ligging van Afghanistan, havens creëren voor eigen politieke belangen, toe-eigenen van de zeldzame grondstoffen ter waarde van 3000 miljard dollar. Het ging dus simpelweg om macht, niet verrassend als we kijken naar de geschiedenis van Amerika, Rusland, Engeland, Pakistan en China. Want precies deze landen hebben samen met de Taliban onderhandeld over de toekomst van Afghanistan.

 

Het ging allang niet meer om het volk. En dat is pijnlijk. Je oma moeten bellen of alles wel goed gaat en je tranen in bedwang moeten houden wanneer ze zegt dat zij en de rest van mijn familie, die in Herat wonen, al twee weken niet buiten geweest zijn. Mijn familie die het altijd goed had, leeft al decennialang in een oorlogsland dat zij inmiddels weinig angst nog kennen. Voor mijn ouders is dit een trauma. Een open wond. Alles gebeurt opnieuw. En de rest van de wereld concludeert dat zij Afghanistan genoeg geholpen hebben en zij dit zooitje zelf moeten opruimen. Om vervolgens banken en geld te blokkeren. Er dreigt een hongersnood voor miljoenen Afghanen met daarbovenop een strenge winter.

 

In de islam zeggen wij “Het Hiernamaals is beter dan het huidige leven”. En ik begin daar sterk in te geloven. Ondanks dat ik mij eindeloos inzet voor de Afghanen, voelt het soms alsof het ons tegen de wereld is. Het gevoel hebben dat onze levens minder waard zijn, altijd jezelf moeten verdedigen en bewijzen, is uitputtend.

 

Ik hoop dat ik nog leef mocht er vrede terugkeren in Afghanistan. Want ook ik wil graag op vakantie naar mijn tweede thuisland. En ook de Afghanen willen graag leven, en niet hun hele leven moeten overleven.

 

 

Het is mogelijk te reageren op dit verhaal. Reacties worden zo snel mogelijk na goedkeuring zichtbaar. Zie hiervoor ook het kopje reacties onder schrijf je verhaal.

Het verhaal van Hemmo

01-11-2021 15:31

Mijn vrouw zegt wel eens: “Ik wil mijn oude Hemmo terug”

De smetvrees is mijn leven gaan beheersen. Overal moet alles schoongemaakt worden: thuis, op kantoor, overal. En waar dat niet kan, gebruik ik voor mezelf vochtige doekjes of handgel. Door vroeg naar kantoor te gaan, probeer ik niet te opzichtig te zijn met mijn dwang om mijn werkomgeving schoon te maken en te houden. Maar mijn collega’s zijn natuurlijk niet gek. Ze zien of ruiken het toch wel.  Handen schudden doe ik niet. Als het enigszins kan, open ik deuren zonder iets aan te raken. En anders gebruik ik mijn handgel.

 

De dwang tot schoonmaken beheerst mijn leven. Ik schaam me ervoor, omdat ik niet ‘anders’ wil zijn. En mijn vrouw heeft gelijk, ik ben de oude Hemmo niet meer. De gevoelsmens die ik was, zit er nog wel, maar de continue dwanggedachten onderdrukken hem. En ineens was daar kortgeleden die vriend. Het gesprek kwam op mijn smetvrees en hij zei me recht uit zijn hart dat hij me die vrijheid in mijn hoofd weer zo zou gunnen, zonder dwanggedachten: “Wat zou er dan weer een wereld voor je opengaan!”

 

Wat volgde waren tranen in zijn en mijn ogen. Zijn gunnende woorden raakten me zo diep! Hij drong door in mijn gevoelsleven, terwijl het me meestal lukt om mijn omgeving niet te dichtbij te laten komen met bravoure en (on)gein. We sloegen een arm om elkaar heen en waren even stil. Hij kwam er doorheen, waar mijn vrouw en dochters dat niet meer lukte. Maar zij zijn er allang blij om.

 

Zijn opmerking kwam recht in mijn hart binnen en laat me niet meer los. En ik probeer voorzichtig dingen uit. Als ik nu mijn handen heb gewassen, hoef ik bijna nooit meer daarna de kraan schoon te maken. Die dwanggedachte kan ik dus beheersen. Kan ik dan ook meer? Mijn verdriet, angst en frustratie zijn er nog steeds, ieder moment van de dag. Maar als ik kleine stapjes kan zetten, met steun van mijn gezin en vrienden, kan ik misschien die oude Hemmo, die er dus nog is, een beetje laten herleven?

 

Dwanggedachten zijn beklemmend. Er is altijd een ‘ja maar’, ‘wat dan’, ‘wat gebeurt er als ik niet toegeef aan die gedachten?’ Iedere dag, op ieder moment beheersen de dwanggedachten mijn leven. Maar die opmerking van mijn vriend en het kleine stapje dat ik gezet heb, geven moed en kracht.

 

Ik worstel en hoop boven te komen, met steun van mijn naasten. Nu staan de dwanggedachten me nog in de weg, maar hopelijk beheersen ze ooit mijn leven niet meer zo erg en gun ik me langzamerhand weer die oude Hemmo te worden, de gevoelsmens. Ik heb even kunnen en mogen ervaren dat die er nog steeds is!

 

 

Het is mogelijk te reageren op dit verhaal. Reacties worden zo snel mogelijk na goedkeuring zichtbaar. Zie hiervoor ook het kopje reacties onder schrijf je verhaal.

« vorige volgende »